Kıymet…
Bu kelime kocaman bir cümle… Anlaşılmamızı sağlayan bir köprü. Kısa ve net, eksiklerimiz arasında ümitlerimizden biri. Dayanışmayı sağlayan dirsek görevinde. En çok istediklerimizden biri.
Ne çok şey anlatıyor değil mi şu ufacık kelime.
Değer ve değer görülmek gibi. Anlaşılmak ve anlatılmak gibi. İnsanın içinde bir dert gibi. Kalıcı bir yara gibi..
Kısa ve net kıymet..
Amaç gibi. Umut gibi. Hem fikir olduğumuz yaşam gibi..
Ruhumuzu anlatıyor değil mi?
Gelgitler arasında sessiz kalmış gibi. Sanki uçurum ayaklarınızın altında ve düşüyorcasına boşluk..
Sevdiğiniz birkaç kelime değil midir kıymet.
Sevgiyi kucaklayan alfabetik bir sıra, bir dizi sayı.
Aynı sokaktan geçerken duyduğumuz özlem.
Duvarda karşılaştığımız bir yazı, isim ya da bir resim.
Düşündüğümüz bir gece..
Belki de hayallerimiz.
Bilmediklerimiz.
Öğreneceklerimiz.
Hiç yoktan yaşıyor olduklarımız.
Kıymet…
Bir kelimede..
Yıkılınca kıyamet.
Üzerinize çöken ağır bir yaşam…
Hüznü yaka yaka gelen yangın.
Telaş.
Bir sebep.
Kıymet işte istediğimiz…
Kıyamet işte yaşıyor olacağımız…